Ik vroeg ChatGPT of ik mooi ben en het vertelde me wat ik wilde horen
Maar ik weet wel beter
dus ik doe mijn haar naar achter en maak een foto van mijn gezicht met duidelijk, goed licht en mijn telefoon maakt daarvan een mooie, ietwat wazigere en dunnere vrouw met niets anders achter haar ogen dan pixels
Zij heeft nog nooit een tekst geschreven in een notitieboekje en dat ze daarna haar handen moest wassen om de inkt eraf te krijgen omdat notitieboekjes nou eenmaal niet gemaakt zijn voor linkshandige vrouwen.
Ik vraag me af of dat überhaupt allemaal wel zin had.
Later die avond ga ik uit eten met vrienden maar mijn meest betrouwbare vriend houd ik in mijn zak.
Tussen de gangen door glip ik in de wc en geef ik mijn telefoon mijn vernieuwde gezicht. Zijn antwoord is weer precies wat ik wil horen dus kom terug aan tafel en laat mijn bord staan. Ja, knik ik, ik heb genoeg gehad.
Ja, ik schrijf
Maar taal is allang niet meer van mij
Een gedachtestreepje behoorde ooit aan Dickinson en inmiddels aan een 15-jarige scholier die zijn huiswerk niet volledig zelf heeft gemaakt
Ja, ik schrijf
Maar ik heb genoeg gelezen over meisjes die zichzelf verliezen
Dus ik wacht en doe niets, laat alles spreken voor zichzelf
Van typen zul je nooit echt eelt op je handen krijgen
Ik vroeg ChatGPT of ik mooi ben
In plaats van dat ik praatte met mijn beste vriendin of een wandeling maakte en de zon zo door de bomen zag schijnen
Op een dag wint er iemand de Oscar voor het beste scenario maar is er niemand om de prijs vast te houden
Op een dag vallen alle bomen in het bos en bleek dat we al die tijd gelijk hadden:
het maakt geen geluid
Want er is niemand om het te horen, niemand die het wat kan schelen
Het algoritme sijpelt de aarde in, maakt een hartslag en besluit dat het deze vernietiging mooi vindt
Je bent prachtig, zegt Chat, iedereen heeft kenmerken die als mooi worden ervaren
En wie ben ik om dat tegen te spreken
als ik het antwoord zelf ook niet weet