Hoop

Ik weet het

Het is nacht en je ogen zijn moe van het huilen
In het donker bonkt je hart van dingen die te groot zijn voor woorden
te groot voor letters en leestekens

De dag was lang maar de nacht is nog erger

Daar is geen plek om je gedachten te verstoppen, je kussen is niet groot genoeg om de eenzaamheid in op te nemen en alles wat je voelt te verbergen

Soms denk je dat het nooit morgen zal worden – je wil zeggen ‘dat hoop ik’, maar je weet dat het niet zo is – het donker laat je altijd duistere dingen denken

En ik weet het, je haat clichés, maar hier kun je niet omheen.
De ochtend komt weer, hij komt altijd, een nieuwe dag is er bijna
Het kan niet altijd nacht blijven

Toch?

Misschien was gisteren gewoon niet de dag om te dansen
Misschien waren er geen vlinders, was er geen achtergrondmuziek
Misschien was er geen bloesem, geen sneeuw, of zelfs geen confetti

Maar weet je wat er wel was?
Goede koffie
Knuffels van mensen die van je houden.
Boeken met troostende woorden en muziek die je in je hart voelt.
Die je lieten wensen dat je vaker schreef en speelde want misschien
Schuilt er ook wel zoiets in jou.

Er was een streep blauwe lucht
Nieuwsgierige honden die snuffelden aan natte stenen
De zon die brandde op de achterkant van je leren jasje en
herinneringen aan hoe fijn het ook was

Hoe fijn het is
Hoe fijn het nog zal zijn

Verse croissantjes, dansen tot je pijn krijgt aan je voeten en ouders die slepen met een achtergelaten stepje en een Paw Patrol-rugzak in hun andere hand

Er is altijd iets wel

En daar is een woord voor

hoop

misschien helpt dat je door de nacht