Water
Ze vragen
Waarom houd je van de zee?
Wanneer geven de rivieren je hoop?
Hoe vind je geruststelling in het vallen van de regen?
Ik vertel ze
Dat is
omdat het water niet terugdeinst om je aan te raken
hoe bang je ook bent
Dat is
omdat als golven verdwijnen van de kust
ze altijd weer terugkomen
Dat is
omdat het water blijft stromen en altijd doorgaat
– of het overloopt of niet
Aarde
De aarde is er.
Stabiel, consistent, aanwezig.
Ze houdt je vast en veilig, zorgt voor de geur van gras, het gevoel van thuis en de hoop voor het ontdekken van elk hoekje van haar.
Want je kunt wel met beide voeten op de grond blijven staan,
maar dan zul je altijd op dezelfde plek blijven.
En het gras blijft toch wel groeien, de bomen worden altijd weer langer en de modderpoelen groter – of ze drogen weer op en laten alles zo achter als het was.
De aarde draait rond, blijft draaien en jij gaat mee, maar kies je tijd.
Je hebt geen haast als je niet weet waar je heen moet – en misschien is het onbekende wel de mooiste plek van de aarde om te zijn.
Vuur
Deze is voor haar.
Zij die niet jaloers is, want de zon is toch ook niet jaloers op de maan?
Die durft te bestaan, zonder pardon.
Haar gevoelens laat verspreiden als een bosbrand en dan zelf het vuur weer blust.
Elk uur haar eigen handen kust en eindeloos, zinloos uitrust.
Zij die doorheeft dat je ook een slok mag nemen als het glas halfvol is,
en dat dit een aardbol is waar de haard vol raakt als je zelf hout sprokkelt.
Dat haar lichaam een tempel is,
maar niet een met statige pilaren en stralende balzalen,
maar een met schade.
Met breuken en wonden en blaren
en dat het daarom juist zo mooi is.
Deze is voor haar.
Zij die weet dat haar ladder tegen de juiste muur staat
en zo niet, breekt ze er dwars doorheen.
Zij die niet versteende toen mensen haar niet hoorden.
Voor de vrouw die ik niet ken, ook nog niet ben, maar wel kan worden.
Lucht
Ik hoop dat je onthoudt
dat de lucht zich niet schaamt voor haar omvang
en de bergen niet in verlegenheid worden gebracht door hun hoogte.
Dat de aarde en haar oceanen niet bang zijn voor hun grootte,
en het vuur zich niet druk maakt over wie er last heeft van haar rook – ze zal toch wel blijven branden en geen excuses maken voor de warmte die ze brengt.
Ik hoop dat je onthoudt dat je jezelf niet hoeft te laten krimpen of hoeft te verduisteren, dat je jezelf niet in elkaar hoeft te persen om in een ruimte te passen.
Ik hoop dat je jezelf de ruimte, het licht en de vriendelijkheid van de zon en de aarde, de oceanen en de lucht gunt.