De verloren meisjes met ADHD
We kennen allemaal het verhaal van de verloren jongens
uit Nooitgedachtland
Maar verloren meisjes bestaan niet, vertelde Peter Pan.
“Meisjes zijn veel te slim zijn om uit hun kinderwagen of kraambed te vallen en zo verloren te raken.”
Maar ik ken ze wel.
De meisjes die opgroeien
Worstelden
Nooit een hand kregen toegestoken
Ongediagnosticeerd bleven omdat hun symptomen er anders uitzagen dan die van een man
Ze vroegen zich af waarom ze anders waren waarom ze er nooit bij hoorden
Vanaf de eerste dag op school
Dus leerden ze te maskeren
En zich te gedragen als iemand van wie ze niet wisten wie dat was
Maar in een klas vol kinderen die moesten stilzitten
Bleven zij de meisjes die niet konden blijven zitten
Altijd te vroeg of te laat, blind voor tijd
Afspraken vergeten voor ze ze hadden gemaakt
Altijd vragen stellen omdat ze de instructies hadden gemist
Omdat simpele opdrachten niet zo simpel waren
Rommelig, noemden ze ze
Ongeorganiseerd
Lui
Omdat ze overweldigd waren door wat anderen moeiteloos leken te doen
Elke kleine taak voelde als een berg beklimmen
Of rennen door mul zand
Maar ze hadden zoveel potentie
Als ze nou een stil zouden zijn
Even zouden luisteren
Maar dat lukte nooit.
Verloren meisjes bestaan wel.
Onbegrepen meisjes van een verloren generatie en vroeg of laat in ons leven komen ze allemaal tot dezelfde conclusie
Ze vragen niet meer waarom ze anders zijn
Ze hebben nu hun antwoord
Na jaren van stilte
Jaren van niet genoeg
Van langzaam opbranden
in een wereld die niet voor hen was ingericht
Van overweldigd raken
Uitvallen
Huilen
Schreeuwen
Omdat ze hun emoties niet konden reguleren zoals anderen dat leken te doen
Geen echte verbinding
Gesprekken die ze niet kunnen bijhouden
Afleiding
Lui, waren ze
Ongeinteresseerd
Ongemotiveerd
En die woorden bleven hangen
Angst
Twijfel
Het gevoel dat ze niets kunnen bereiken
Doe nou maar gewoon even rustig
Maar hun hoofden brokkelen af onder de druk en wat overblijft is uitstelgedrag en al het andere dat ze zichzelf aandoen
Ze willen wel dingen doen zoals iedereen – maar elke stap begint met niet kunnen beginnen
Ze weten wel dat ze soms nee moeten zeggen maar hun breinen hunkeren naar dopamine
En dus gaan ze te ver
Met eten
Met drinken
Met beloven
Zonder na te denken over wat het doet
En daarna?
Schuld
Angst
Spijt
Impulsief op zoek naar een beetje bevestiging dat ze er wel mogen zijn
Wel mogen bestaan
Hopeloos en gevoelloos maar tegelijk verlamd door donkere gedachten die te zwart zijn om uit te spreken
Maar voor morgen hebben ze een lijstje gemaakt
Hun agenda bekeken
Hun wekker gezet
Aan iedereen gezegd dat het deze keer wel lukt
Beloofd
Dan zijn ze niet langer verloren
Maar hebben ze zichzelf gevonden